Mc Call, Idaho, dinsdag 6 augustus 2024, 16:30 uur

McCall RV Resort

Langs de kant van de weg gele zakken voor het verzamelen van bermafval. Een trots rood huis met dit berggebied als achtertuin. Een boer met cowboyhoed en lasso gebiedt zijn paard. In Joseph een oproep aan bestuurders: ‘’This place is heaven to us: don’t drive like hell through it’’. Alles is hier óók als ik thuis ben. En waar jij nu bent. Dit is er nooit níét.

Met het serum nog nat op mijn gezicht, en genoeg drinkwater op voorraad in het dashboard, rij ik vanaf prairieland een dal in. De afslag naar Hell’s Canyon betekent goed voorbereidingswerk. Mijn wederhelft weet dat het een pittige rit wordt. Je moet in dit land niet even een verkeerde afslag nemen: talloze mijlen moet je terug bij fout rijden. Of op de bonnefooi een weg proberen. Of per ongeluk met een lege tank staan. Deze National Forest Drive 39 wordt tussen oktober en juni niet onderhouden wegens sneeuwval en ijs. Badkuipgrote gaten ontwijk ik door de andere weghelft te gebruiken. Er is tòch niemand hier! Uitwijken naar de verkeerde kant moet maar niet: geen vangrail, wel gele Koningskaarsen en struiken die uit het asfalt groeien. Als een stuurfoutje je het ravijn in drijft, hebben reddingswerkers wel een zware taak aan het opruimen van je resten.

Geen mensen, geen bewoning, geen bereik van radio, internet en telefoon. Een kip-ei-verhaal: geen mensen, dùs geen wegen, of geen wegen omdat dit gebied onbewoonbaar is? Met mijn hoogverantwoordelijke gevoel hou ik alle wielen op de weg, maar moet ik ook zorgen dat ik die schattige eekhoornachtige gestreepte beestjes niet dood. Hebben ze zó’n groot bos, gaan ze over de wèg rennen! Ruimte zàt hier: 70 kilometer lang slinger ik met beperkte snelheid door Wallowa County. Bij Imnaha River ineens twee auto’s achter me: waar komen díé in vredesnaam vandaan? Op Hell’s Canyon Overlook kijken we 1600 meter diepte in. De kloof is op een ander punt nog dieper dan The Grand Canyon. Daar is wegens rookvorming echter amper iets van te zien. Een gebied gevormd door water en vuur; door lava en aardverschuivingen; door erosie en kloven. Dat valt te lezen op een informatiebord waar een groot kogelgat in zit. Blijkbaar vond God het nodig  om dit zo te scheppen, om er voor eeuwig naar te kunnen kijken.

Via Oxbow Dam en Brownlee Dam aan een gigantisch stuwmeer reden we de staat Idaho binnen. De klok versprong een uur vooruit, en verminderde het tijdsverschil met jou tot 8 uur. Aftellen! Bovenop de dam verklapte het metershoge hek dat hier het risico op de dood op de loer lag: al mijn spieren spanden van angst. Rijk gebied in de Seven Devils Mines. Goud vond Tim Goodale in 1862. Zilver vond James Ruth in 1874. Ook koper en erts trokken immigranten hierheen. Waarom zulke negatieve namen voor dit paradijselijke land?

Cambridge Golden Rule building uit 1905. Overgebleven meegenomen pizza uit de koelkast at ik als lunch. Het land werd vlakker. Jerkey Grinders en Lakey’s Store in Mesa. Via minidorpjes kropen we door Idaho. Een vijfjarig vermist jongetje met foto op een bord langs de weg. Dorp Tamarack stond niet eens op de kaart. Een blushelikopter vliegt nu af en aan van het Payette Lake naar diverse brandhaarden. Het zwembad  is overdekt en het riviertje staat droog. Maar de zon brandt onverminderd door en de wifi is uitstekend dus ik ben blij.

Hemel en hel. Leven en dood. Licht en donker. De naamplaatsen en avonturen vandaag spraken ervan. Van alles dat gebeurt, en is, en wordt gezegd en gedaan, staat dàt vast. Voor eeuwig.

Liefs, Marjoleine