Devil's Tower (Wyoming), zaterdag 26 juli 2025, 15:00 uur

Devil's Tower Campground

Bij een heiïg zonnetje zwaaien wandelaars en medeweggebruikers vriendelijk gedag. Deze zaterdagochtend start goed. Mensen sieren zich met goede moed.

Behalve de cassière. Je kunt bij Walmart solliciteren voor een beloofd startsalaris van $ 17 per uur, en dàt zal de bejaarde cassière hebben gemotiveerd om haar oude dag achter deze kassa te slijten. Met een slakkengangetje verpakt ze èlke afzonderlijke boodschap in èlk afzonderlijk tasje. Met een zucht uit ze de pijn in haar rug. Ze kaffert tegen de volgende klant. Valt ze nou stáánd in slááp?

Tijdens deze verslagen vertel ik stoere verhalen, en ik zou begrijpen als je me niet gelooft, maar ik maak ze werkelijk mee. Vandaar vele foto's als bewijs. Op de parkeerplaats zit een hondje op de bestuurdersstoel. De airco is aan, ter voorkoming van zijn zuurstoftekort. Ik schiet er foto's van, en hij kijkt me nieuwsgierig aan. Bij het tankstation rijdt een man weg in een jaren '60 Chevrolet C10: ook hèm leg ik vast, en dat waardeert hij duidelijk.

Alles hier is groter en méér dan op ons continent. Men heeft hier blijkbaar nooit genoeg. Met z'n tweëen krijgen we die éne pizza -50 centimeter breed- niet op. "It is good to be full" meldt een diepvriesmaaltijdmerk, en schappen vol Hungry-Man-maaltijden moeten lokken tot aankoop. Op Sugarland Drive tanken we voor € 0,66 cent per liter. Andere prijzen dan jouw tankkosten aan de Kolbaanweg. Het duurt ook vijf keer langer om de tank vol te krijgen. Met volle tank stevenen we op onze volgende bestemming af.

Géén foto's van Interstate 90, die geduld met ons had. Gedurende 218 kilometer waren we gezelschap van dat wegdek. Via een goudkleurig koepelgebouw (wat was dát?) verlieten we Sheridan. Buffalo, Gilette en Casper op de borden. Géén foto's van de metershoge houten hekken; van grazende kudden koeien; van eenzame bomen op glooiende grasvelden. Géén foto's van Lake De Smet; van de kronkelende snelweg; van de lavastenen die uit de bodem leken te zijn opgespoten. Géén foto's van het verlaten stadje; van de stilstaande treinen waarvan de laatste wagons achter de horizon verdwenen; van mijn tevreden gevoel.

Met slechts 50 kilo bagage reizen we door dit land. Thuis heb ik alles dat ik nodig heb. Hier tikt nu mijn tijd, tot het moment dat dit avontuur eindigt.

Een belevenis van eindeloze velden, waarover wolken schaduwen. Zelfs verwordt deze saaie weg op de landkaart, tot bijzondere rit. Gedurende 112 kilometer is er geen dorp of nederzetting aanwezig. Zonder mijlpaaltjes of navigatiesysteem heb je geen idee waar je bent. Als je gelooft dat de aarde plat is, ben je bang dat het moment komt dat je eraf gaat vallen. Hier staat nooit een file. Pas op voor overstekende herten. Crazy Woman Creek. Schoonover Road. Een groot bord lokt tot de Cowboy Saloon. En laat je adviseren door Nick: de advocaat na letselschade. Makelaar Clarklandbrokers weet de beste plekjes van de stad....

...... op een volslagen afgelegen landgoed, tussen rode rotsen en hoge populieren, zit ik aan een zwembad met schreeuwende kinderen te kijken naar Devil's Tower. Een monoliet, die met 386 meter hoogte uittorent boven deze camping. Het is het versteende magma van een -al verdwenen- vulkaan. De vulkaan is weggezakt: het steen uit de kern is blijven staan. Koren op de molen van Steven Spielberg, die er in 1977 de film Close Encounters of the Third Kind van regisseerde. Pal voor mijn neus. Ondanks de herrie hier, na al die stilte, ben ik tevreden met het uitzicht.

Je kunt maar beter tevreden zijn met wat er is, dan ontevreden met wat er niet is.

Liefs, Marjoleine