Custer (South Dakota), zondag 27 juli, 16:40 uur

Fort Welikit RV campground

Via The Belle Fourche River en dennen- en loofbomenbos klimmen we steeds dichterbij de enorme rots. In zijn schaduw ontbijten we. Het is nog vroeg dus koel, en nog geen tijd voor zoeken van verkoeling. Later vandaag kun je dat vinden door onder een partytent met sproeiende slangetjes te gaan staan. Elk jaar beklimmen duizenden bergbeklimmers deze reus. Een jochie van zes en een meisje van zeven, alsook iemand van 99 jaar oud, hebben dat óók gedaan. Met kettingen en touwen behangen mannen starten zo hun tocht van vier tot zes uur: als reddingswerkers moeten ze dit regelmatig blijven oefenen. Ruim 20 Indianenstammen houden allerlei rituelen op deze heilige plek. Roofvogels. Cicaden. Chipmunks.  Wat een rijkdom aan beestengeluiden.

In 1893 hadden Willard Ripley en William Rogers maar één doel: geld verdienen. Ze hadden een slechte oogst gehad. Ze bouwden een ladder hoog in de rotswand, en tegen betaling kon je in dit woud op The Fourth of July picknicken en dansen. Trots plantte Rogers -in zijn Uncle Sam-kostuum-  de vlag bovenop. Zowel die 350 treden tellende ladder, als een klimmende waaghals, spotte ik op Devil's Tower.

De witte berggeit met haar jonkie trok van het publiek méér aandacht, dan Bridal Veil Falls in Spearfish Canyon aan de Alt 14. Motorclubs met blije mensen; vrouwen met bandana's en mannen met cowboyhoeden.

Deze reis voelt als thuiskomen in het onbekende. Een terugkeer naar iets dat ik nooit eerder zag.

In het wetteloze goudzoekersstadje Deadwood, South Dakota, aan Highway 85, leefden rond 1876 Calamity Jane, Charlie Utter, Wild Bill Hickok, Davis Tutt, Seth Bullock, Al Swearengen, en Potato Creek Johnny. Zij liggen allen begraven op de Mount Moriah begraafplaats. Elk had een bijzonder levensverhaal, en waar die levens elkaar kruisten, ontstonden heroïsche verhalen. Van de relatie van stoere pokkenlijders-verpleegster Jane met revolverheld Wild Bill. Tijdens een partijtje poker werd hij in 1876 vermoord, en veranderde Jane in een roekeloze stinkende wanhopige alcoholiste. Van de manipulatieve salooneigenaar Al Swearengen, die met zijn sluwheid zowel criminelen als wetshandhavers beinvloedde. Zijn moord door een ingeslagen schedel in 1904 is nooit opgelost. Van John Eli Perrett die het geluk had een goudklomp van 228 gram te vinden. Het feit dat hijzelf maar 1.20 meter groot telde, en daarmee op zich al een bezienswaardigheid was, maakte hem tot prominente entertainer en gids in dit stadje. Door Seth Bullock werd wat orde in de chaos geschapen. Hij bouwde het Bullock Hotel, waar ik met eigen ogen het prachtige zilverkleurige plafond; de mozaiekvloer en stijlvolle trap zag van het eerste hotel met stoomverwarming, en badkamers op elke verdieping. President Teddy Roosevelt beoemde hem tot eerste boswachter van The Black Hills. Al die heldenverhalen kwamen vandaag tot leven.

In een entourage van de film Back to the Future, met gebouwen die zo in die filmset hadden kunnen zitten. Een levend museum; fluistering van vergane tijden; met legendes over goud, revolvers en rechtvaardigheid. Met 27 saloons, en bordelen, theaters, gokhallen en opiumhallen was dit goed vertoeven voor mensen die zich elke dag druk maakten om het winnen van goud en het beheren van de mijnen.

De whiskey die bij Deadwood Distillery wordt verkocht, heeft per label een afzonderlijk etiket van één van die beroemde personen.  Pasfoto's van 150 jaar geleden.

Het bier dat bij Mustang Sally wordt geschonken - Saddle Bronc Brown Ale, en Bruce Banner APA- maakt van het verleden aan Main Street een hedendaags feest. Op de radio Jungleland van Bruce Springsteen. Op de speakers van een motor My Friend of Mysery van Metallica. Rode Deadwood Trolleys vervoeren passagiers voor sightseeing trips. Een voortdurende stroom bikers met leren jacks en patriottische symbolen trekt aan mijn oog voorbij.

Je reist niet alleen over wegen, maar door lagen van de geschiedenis.

Een plek op de landkaart die is geworden tot een plaats die gevuld wordt met mijn herinneringen.

In dit Amerika word ik bij elke stap steeds minder toerist, en steeds meer een pelgrim.

Liefs, Marjoleine