Chadron (Nebraska), dinsdag 29 juli 2025, 22:00 uur

Eagle Nest RV Park

Dit gevonden steentje kost een vermogen. Niet alleen via Google Lens, maar vooral om de waarde die ik eraan hecht. Ik ontdek steeds nieuwe dingen. Een gok om dit Cristobaliet in mijn koffer te stoppen. Er zijn wel vaker steentjes die mijn hart stelen. Schatten uit sprookjesland. 

Rijkdom zit niet in wat je vindt, maar in wat je bewaart.

Fremont-Cottonwood-bomen omringen deze camper. Glad Vingergras vraagt mijn aandacht. Met internet kan ik namen geven aan de rijkdom die ik ontmoet. Na snelwegloos bijna 300 kilometer afstand overbruggen gaat mijn lampje zo wel uit. Bij het passeren van de grens van South Dakota naar Nebraska verandert de omgeving naar wat lieflijker -maar even lege- velden. Al blijft er niets te vinden. Je vindt hier slechts de afzondering.

Op deze camping zonder website wonen arbeiders op seizoensplaatsen. Hier komt geen toerist; hier is geen animatie; hier wil geen gemiddelde vertierzoeker naartoe. Geen kans dat Nederlanders elkaar inseinen met de tip om hier te komen. De dame aan de balie was al verbaasd dat ik binnen stapte. Hoe kòm je híér?

Ik fiets niet elke dag door Nebraska. Het liedje -van Bruce Springsteen- met die titel, dramt in mijn hoofd. En omdat ik altijd nadenk over elke tekst, ga ik eens op zoek naar de seriemoordenaar over wie dat verhaal gaat. 

Volslagen losgeslagen, die Charles Starkweather. Binnen acht dagen tijd vermoordde hij op zijn 18e elf mensen en een hond: zijn vriendinnetje van 14 in zijn kielzog. Gewoon: iedereen die op zijn pad kwam. Om de leuk. Weliswaar woonde hij zo'n 700 kilometer hier vandaan, en stierf hij in 1959 door executie op de elektrische stoel, maar ik zal voorzichtig zijn.

Tsunami-ellende in California en Hawaii. Dat valt onder Amerika. Ik hoop toch niet dat mijn schoonmamsie; paps, en mams, nu met knikkende knietjes menen dat wij in gevaar zijn. Want nee, wij zitten in het allermiddelste midden van de VS. Wij voelden net wel een spatje regen op het dak, maar hebben geen overstromingsgevaar.

Wel overstroom ik van alle informatie. Mijn nauwgezette verslaglegging; nieuwe indrukken; frappante ontmoetingen; ontdekking van plantsoorten; herkenning van vogelgeluiden, en enerverende emoties, beheersen elke minuut. Alleen al op adrenaline deal ik met mijn slaaptekort. Ik zuig dit avontuur volledig in mij op. Van de vóórsteling ervan, verwordt alles tot erváring.

Er is hier leegte. Niemand. Niets. 

Hoe meer je ontdekt, hoe meer je beseft dat je niets weet.

Liefs, Marjoleine