Chadron (Nebraska), dinsdag 29 juli 2025, 17:00 uur

Eagle Nest RV Park

Niet schieten. Niet jagen. Pistolen verboden. Kijk uit voor ratelslangen.

Met mijn obsessie voor rechtparkeren in parkeerhavens, kan ik dan wel het idee hebben alles onder controle te hebben, maar ik blijk dus best kwetsbaar. Gevaren die je ontloopt, waarvan je niet wéét dat je ze ontloopt, omdat je niet weet wat er had kùnnen gebeuren.

Toch voel ik me uiterst veilig in dit land. Met Trump aan het roer zorgt hij met zijn strikte beleid duidelijk wel goed voor dit land. Ik heb nog geen mens over hem gesproken die niet vol overtuiging op hem heeft gestemd. Mensen zijn open, vriendelijk, enthousiast.

Minder blij ben ik met de meegekregen camper. Ik moet er maar genoegen mee nemen, want ruilen gaat natuurlijk niet. Hoe langer ik erin leef, hoe meer gebreken aan het licht komen. Kastjes sluiten niet goed, met gevaar voor een kapotgevallen pot pastasaus. Alle toiletrollen zijn doordrenkt van de lekkende wastafelgootsteen. In de  keukenafvoer zit een lek dat de vloer van afwaswater voorziet. Om maar te zwijgen van de kapotte fluitketel; zwartgeblakerde pannen, en koekenpan waarvan de steel mijn schroevendraaier nodig had. Ondanks geen zin om tijd aan zaken te besteden, mail ik mijn klachten nu wel aan de reisorganisatie. Ik heb wel een appeltje met hen te schillen.

In mijn jeugd overwoog je zorgvuldig of de foto's die je schoot wel de moeite van het nemen waren. Als je je fotorolletje volschoot, kon van de volgende plek misschien geen plaatje meer vastgelegd worden. Gelukkig kan ik eindeloos raak schieten met mijn smartphone met 512 GB geheugen. Op Pinnacles Overlook en Yellow Mounds mag ik los.

Geel, paars, grijs, en gestreepte rode randen, liggen op volgorde van hoogte uitgestald. De geologie is wonderlijk. Brosse klei en puntige pieken. De Rotswinterkoning kijkt me nieuwgierig aan. Op volgorde van kleur vouwen de rotsen zich in lagen over elkaar heen. Elke ribbel vertelt een verhaal. Kolonisten noemden dit "Bad Lands" omdat er geen doorkomen aan leek. Hier moest je niet belanden. Vandaag heb je invalidenparkeerplekken; publieke toiletten, en vlonders om je route te lopen. Veilig land hier.

Vanaf Panorama Point zie je aan de horizon Eagles Nest Butte. De Geelkaakweidespreeuw hipt rond. Zonnebloemen sieren de achtergrond van dit landschap. Teveel klets met teveel mensen: we moeten voort om àl dit land te zien.

Via een cederbos met cactussen wandel ik Cliff Shelf Nature Trail, onder genot van het zingen van talloze zwaluwen. Ze klinken blij. De reden zal zijn dat ze hier in de vallei wonen waar water vindbaar is in dit gortdroge land. Later zie ik in het Visitor Center documentatie over plaatselijke fossielen en wilde dieren. En van de indrukwekkende geschiedenis van de boeren die zich rond 1900 hier settelden. Zij leefden in kwetsbare huizen en plaggenhutten, aangezien hout en steen niet beschikbaar waren. Volslagen overrompeld en verwoest door hete stofstormen die het land uitdroogden, trokken rond 1930 duizenden boeren weg uit dit land. De overheid kocht na deze Dustbowl met hun noodprogramma de mensen terug met $ 18 voor 65 hectare. Levenslang garantie op je land.

Ga jij alsjeblieft via Google Street View even rijden tussen Cliff Shelf Nature Trail en Noch Trail: ik kan het nauwelijks omschrijven. Zandsculpturen.  Geërodeerde kleigronden. Zandkastelen. Beige, met een vleugje bruin. Omringd door zonnebloemen en Sweetgrass. Met paden waar ik op elke stap moet letten. Een Bergblauwborst kijkt mee. De Treurduif roept onafgebroken, maar ik voel me niet treurig.

Vanaf het meest oostelijke punt van deze reis verlieten we Badlands. Donkere luchten begeleidden onweer. Ik keek mijn ogen uit. Een paar honderd bizons verrasten ons: ik legde ze vast met camera. Op Highway 44 tussen Interior en Scenic was gedurende 50 kilometer geen huis of mens te bekennen. Volk komt hier allang niet meer, getuigden de verlaten panden. Bij de Tatanka Trading Post sloegen we linksaf Highway 33 op.

In gras met honderden Tweestreepssprinkhanen sta ik op het slagveld van Wounded Knee. De gemoederen waren hoog opgelopen, in december 1890. De blanke overheid dwong Indianenstammen op te houden met hun dansrituelen. Met geestverruimende middelen vierden de Lakota- en Siouxmensen hun samenkomsten. Kicking Bear en Short Bull wisten zeker dat hun kleding hun immuun maakte voor kogels van de blanken, en riepen hun onderdanen op om des te harder te feesten: het zou de oude tijden doen herleven van de bizons en wigwammen. In de ochtend van 29 december werd in die tenten door de zevende cavalerie gezocht naar wapens, en ontstond agressieve discussie. De zenuwachtige blanken losten schoten als schrikreactie, waarop een enorm gevecht volgde. Door een afschuwelijk misverstand eindigde dit in een bloedbad met 36 dode soldaten, en ruim 400 doden onder de Indianen. Hun lichamen lagen vier dagen bevroren te wachten op hun uiteindelijke massagraf. De laatste stuiptrekking van deze volksstrijd.

Exact om 16:00 uur staat op het bord op de kruising met Highway 20 stad Valentine aangegeven. Exact nú is het middernacht in Nederland. Daar is op déze minuut onze zoon jarig, die doopnaam Valentijn draagt. Toevalstreffer met een knipoog.

Schiet mij maar lek.

Liefs, Marjoleine